Acceptatiebeleid: EV’s zijn geen ‘gewone’ auto’s
In veel kernsystemen wordt een elektrische auto vandaag nog behandeld als een variant op een bestaande autoklasse. Dat is begrijpelijk, maar steeds minder houdbaar.
Elektrische voertuigen verschillen fundamenteel:
- hoger koppel en vermogen
- andere schadeprofielen (accu, sensoren, software)
- hogere gemiddelde herstelkosten
- andere gebruikspatronen (laden, actieradius, rijgedrag)
Acceptatieregels die zijn gebaseerd op cilinderinhoud of cataloguswaarde schieten tekort. Verzekeraars zullen hun underwriting rules moeten herzien en EV-specifieke kenmerken structureel moeten opnemen. Iets wat in veel legacy-systemen nog niet vanzelfsprekend is.
Jonge bestuurders + hoog vermogen = nieuw risicogebied
Een gevoelig, maar onvermijdelijk onderwerp: jonge bestuurders in elektrische auto’s met veel vermogen.
Waar je vroeger bij instapmodellen automatisch lager vermogen had, is dat bij EV’s niet meer zo. Acceleratie en rijgedrag vragen om andere risicomodellen.
In de praktijk zie ik dat:
- leeftijd, schadeverleden en vermogen vaak nog los van elkaar worden beoordeeld
- realtime of gedragsdata nauwelijks wordt benut
- uitzonderingen handmatig worden afgehandeld (met operationele druk als gevolg)
De uitdaging zit hier niet alleen in beleid, maar vooral in systemische ondersteuning: hoe zorg je dat acceptatie, pricing en polisadministratie dit consistent en schaalbaar aankunnen?
Pricing: herijken zonder historisch houvast
Pricing-modellen leunen sterk op historische data. Maar juist daar wringt het bij elektrisch rijden.
De schadehistorie is beperkt, de voertuigen veranderen snel en de wetgeving versnelt deze verschuiving nog verder.
Dat vraagt om:
- snellere herijking van tarieven
- scenario-denken richting 2027
- flexibiliteit in tariefstructuren binnen pricing engines
Verzekeraars die pricing logica hard hebben gecodeerd, lopen hier tegen grenzen aan. Data-gedreven en configureerbare oplossingen worden cruciaal om concurrerend én verantwoord te blijven.
Systeem- en integratiecomplexiteit: een verborgen risico
De wetswijziging brengt ook een aanzienlijke druk op systemen en ketensamenwerking. Fiscale verwerking, bijtelling, leasegegevens en polisadministratie moeten naadloos geïntegreerd worden via HR-systemen, payroll en verzekeringsapplicaties.
Veel organisaties hebben nog handmatige of losse processen. Dat vergroot de kans op fouten, vertragingen en compliance‑risico’s. Naadloze integraties en traceerbare workflows zijn daarom essentieel om grip te houden op operationele processen en klantbelofte.
Productontwikkeling in een veranderend mobiliteitslandschap
De markt verandert snel: werkgevers herzien mobiliteitsbeleid en kiezen vaker voor EV’s, mobiliteitsbudgetten of flexibele lease-opties. Verzekeraars moeten hun producten hierop aanpassen:
- EV-specifieke garanties en dekking
- Schade-opties voor accu’s en laadinfrastructuur
- Flexibele producten die mee evolueren met wet- en regelgeving
Verzekeraars die hun productontwikkeling datagedreven en toekomstbestendig vormgeven, kunnen risico’s beperken én klantwaarde vergroten.
Mijn observatie vanuit de keten
Wat mij opvalt vanuit mijn werk met verzekeringssoftware en ketensystemen: de grootste uitdaging zit niet in visie, maar in uitvoerbaarheid. De wil is er, maar systemen, integraties en processen zijn vaak nog ingericht op het verleden.
De wetswijziging richting 2027 is daarom geen verrassing, maar een deadline.
Wie nu investeert in:
- flexibel acceptatiebeleid
- EV-specifieke datamodellen
- schaalbare pricing-oplossingen
- naadloze systeemintegraties
- toekomstgerichte productontwikkeling
houdt controle over risico’s én klantbeleving.
Mijn boodschap: elektrisch rijden verandert niet alleen de auto, maar het fundament van zakelijke autoverzekeringen. Verzekeraars die dit benaderen als een IT- en datavraagstuk, lopen straks voorop. Wie wacht, wordt ingehaald door wetgeving én door de markt.